Just takes a little time

Rozdział 4: Córeczka tatusia

Była już 19:05 i Hermiona starała się znaleźć mieszkanie Rona, który co prawda powiedział jej, gdzie się ono znajduje, ale jak zwykle nie słuchała.

Zapukała do kolejnych, już piątych, drzwi.

- Tak? - powiedział Harry, po czym zobaczył Hermionę. - Hej!

- Hej, możesz mi powiedzieć, gdzie jest pokój Rona?

- Znalazłaś go - odparł, odsuwając się na bok oraz ukazując wielu Gryfonów i kilku Ślizgonów siedzących na krzesłach z dziećmi, rozmawiających.

- Jak się ma moja ulubiona dziewczynka? - zapytał Harry, kiedy weszli do pokoju pełnego ludzi.

- Dob... - przerwała się i zaśmiała - nie pytał jej, tylko Elli.

Nagle drobna dziewczyna o brązowych włosach pojawiła się z dzieckiem na rękach. Miało ciemnobrązowe włoski i przeszywająco zielone oczy.

- Ty pewnie jesteś Hermiona Granger - stwierdziła z ciężkim australijskim akcentem.

- Tak, to ja. - Uśmiechnęła się zapytana. - A ty musisz być Claire.

Kiwnęła głową, uśmiechając się szeroko.

- To jest Joshua a ty... - powiedziała Claire, patrząc na dziewczynke w ramionach Hermiony. - Ty zapewne jesteś Ella.

- Tak. to ona. Jak się Harry spisuje w roli ojca? - zapytała Hermiona.

- Bardzo dobrze, chociaż… Próbował nakarmić Josha wielką marchewką. Nie rozumie tego, że dzieciom nie wolno dawać takich rzeczy. - Hermiona się zaśmiała. - A jak tam...eee… Drake Molfoy, tak? Jakim on jest ojcem?

- Draco Malfoy. – Poprawiła. - On jest...interesujący.

- Właściwie to jeszcze go nie poznałam, musisz mnie przedstawić.

- Zrobiłabym to, ale jesteś zbyt miłą osobą, żeby cierpieć z powodu złośliwości Malfoya - powiedziała Hermiona ze śmiechem.

Nagle cichy głos odezwał się poniżej.

- Tata. - Hermiona i Claire spojrzały w dół, zszokowane.

- Tata? - powtórzyła. Ron podszedł do nich i spojrzał na Ellę.

- Czy ty właśnie powiedziałaś tata? - zapytała Hermiona dziecięcym głosikiem.

- Zdrajca - wymamrotał Ron żartobliwie do Elli.

- Idę poszukać Malfoya - powiedziała Gryfonka z dumnym uśmiechem na swej twarzy. - Za niedługo wrócę.

Hermiona wybiegła z pokoju. Zostawiła za sobą Claire, która próbowała skłonić Josha, by coś powiedział.

Nie wiedziała, gdzie znaleźć Malfoya. Stała w holu przez chwilę, myśląc, kiedy los sam jej podpowiedział. Usłyszała głos dochodzący zza rogu.

- Ojciec powiedział, że kiedy tylko umrze, dostanę wszystko - dwór, pieniądze... - Malfoy urwał, kiedy zobaczył Hermionę z Ellą na rękach. - Co ty tu robisz, Granger? Chodzisz po korytarzach szkoły, próbując się lansować? - Pansy, która z nim była, zachichotała.

- Właściwie, to szukałam ciebie.

- A dlaczego mnie szukałaś? - Uśmiechnął się złośliwie.

Pansy odwróciła się i zaczęła odchodzić.

- Ta rozmowa jest nudna. Do zobaczenia później, Draco - wymamrotała.

- Czego chcesz? - powiedział Malfoy, opierając się o ścianę i oglądając swoje paznokcie.

- Wiesz co? Już nic, zapomnij. – Hermiona westchnęła ze złością, i zaczęła się odwracać.

- Tata. - Ella powiedziała znowu, wyciągając rączki w stronę Dracona.

Hermiona spojrzała na Malfoya, który wyglądał na zszokowanego.

- Czy ty właśnie powiedziałaś tata? – zapytał, zabierając Ellę z ramion Hermiony i huśtając ją delikatnie na boki.

- Tata - powiedziała ponownie z chichotem. Wpłynęło to widocznie na Dracona, jego oczy patrzyły na Ellę z czułością.

Hermiona stała, patrząc z uśmiechem na transformację, jakiej właśnie stała się świadkiem. Minutę wcześniej był Księciem Slytherinu, ignoranckim i nieuprzejmym, ale teraz zmienił się w Tatę, łagodnego i szczęśliwego.

- Ona jest taką córeczką tatusia - Hermiona mruknęła z oddali.

- Cóż, spośród ciebie i mnie, to ja jestem milszy, bardziej inteligentny, strasznie przystojny, zabawny i naturalnie dowcipny – powiedział, całując Ellę w policzek. – A ty jesteś apodyktyczną, kontrolującą Panną Wiem-To-Wszystko i na dodatek szlamą.

- Skoro ja jestem szlamą, twoja córka nie jest czysto krwista. Jest półkrwi, tak jak Harry - powiedziała z nadzieją na jakąkolwiek reakcje.

- Ma krew Malfoy'ów w sobie, nie ma znaczenia druga połówka - odparł łagodnie. Hermiona popatrzyła na niego, jakby właśnie wyrosły mu skrzela. Normalnie strasznie mu przeszkadzała czystość krwi innych, ale najwyraźniej nie dotyczyło to jego córki.

- Słuchaj, teraz wszyscy są u Rona i powiedziałam im, że zaraz wrócę, więc... – Gryfonka rzekła, spodziewając się, że Malfoy odda jej Ellę, ale zamiast tego nadal ją trzymał.

- Dobra, to idziemy - powiedział Draco, pewnie trzymając dziecko. Hermiona się zgorszyła - Ron nie będzie zadowolony z jego obecności.

Czarownica powoli otworzyła drzwi do mieszkania Weasleya i zauważyła, ze było o wiele tłoczniejsze. Wyglądało na to, że większość uczniów szóstego roku siedziała teraz w małym salonie.

Oczy Rona zaświeciły się ze złości, kiedy zobaczył Ślizgona wchodzącego za Hermioną. Podszedł do nich.

- Malfoy - powiedział zimno.

- Łasica. - Malfoy powiedział ze złośliwym uśmiechem.

- Fretka. - Rudzielec odparował.

- Chłopaki - powiedziała Hermiona, chcąc uniknąć niekorzystnego rozwoju wydarzeń, ale niestety było już na to za późno.

- A właśnie, jak tam twoja rodzina? Dalej jecie brud, bo nie stać was na nic więcej? – spytał Draco. Hermiona podeszła do niego i zabierała od niego Ellę. Popatrzyła na niego ze złością.

- Przestań zachowywać się jak dupek, Malfoy - zakomunikowała, podchodząc do Harry’ego, który teraz, tak jak reszta pokoju, obserwował.

- Przynajmniej moja rodzina nie należy do Śmierciożerców - zripostował Ron, przybliżając się do niego.

- Nic nie wiesz o mojej rodzinie. - Malfoy powiedział, wyciągając różdżkę ze swojej kieszeni.

- A ty nie wiesz nic o mojej - wykrzyknął Weasley, wyciągając swoją.

- Przestań, Ronaldzie – uspokoiła go Hermiona, kładąc dłoń na jego ramieniu.

- Och, pozwolisz, by szlama cię broniła? – zadrwił Ślizgon.

- Jak śmiesz!? - wykrzyknął, przybliżając się do Malfoya z różdżką przed sobą.

- To dziwne, że cały czas jej bronisz, fretko. Może ty się kochasz w szlamie Granger?

Ron nie odezwał się nawet jednym słowem, tylko wzbił wzrok w ziemię. Malfoy wiedział, że znalazł jego słaby punkt i zaczął krążyć wokół niego.

- Wow, wiesz o co mi chodzi. Musisz być strasznie zdesperowany, żeby kochać się w czymś tak okropnym – powiedział, patrząc na Hermionę, która się wzdrygnęła.  - To pokraka! - powiedział ze złośliwym uśmiechem na twarzy.

Hermina nagle wybiegła z pomieszczenia ze łzami w oczach i pobiegła do swego pokoju Ellą w swoich ramionach. Starała się nie rozpłakać do momentu, aż będzie już u siebie.

Weszła do środka, wsadziła Ellę do kołyski i rzuciła się na łóżko, a łzy same polały się z jej oczu. Nie rozumiała go, w jednym momencie był kochającym rodzicem, a w następnym zawstydzał jej przyjaciół i ją obrażał. I Ron...Ron kochał się w niej? [i]Kiedy to się stało? [/i]pomyślała.

Usłyszała pukanie do drzwi i zakładając, że to Harry, wymamrotała:

- Wejdź.

Kiedy drzwi się otworzyły i podniosła wzrok, ujrzała, że zamiast Harry’ego stał tam Draco.

- Czego chcesz? - zapytała ozięble.

- Cóż, zostałem wyrzucony z mieszkania fretki i nie chciało mi się szukać Pansy czy Blaisa, więc pomyślałem, że przyjdę tutaj – odparł bez najmniejszego śladu jakichkolwiek emocji na twarzy.

- Nie daj Boże, żebyś tutaj przyszedł z powodu troski o mnie czy czegokolwiek takiego - mruknęła do siebie i wtuliła głowę w kołdrę. Malfoy to dosłyszał i uniósł brew, patrząc, jak leży na łóżku, ściskając swoją pierzynę.

W zasadzie wcale się tym nie przejmował. Chociaż… Nie było to do końca prawdą. Nie chciał się o nią troszczyć, ale z jakiegoś niewiadomego powodu robił to. Wyciągnął Ellę z kołyski i bawił się z nią przez chwilę, zanim położył się spać.

***

Malfoy obudził się o wpół do dwunastej w niedziele, co było normalne dla każdego nastolatka. Przymrużył oczy, rozglądając się dookoła siebie i zauważył, że nie ma tak Hermiony, jak i Elli.

Wstał chwiejnie i założył wyblakłe dżinsy oraz niebieską koszulkę. Poszedł do salonu i usiadł na jednym z wygodnych foteli. Coś mu przeszkadzało, ale nie wiedział, co to było. Czuł się, jakby miał nad sobą wielką czarną chmurę, choć nie wiedział, dlaczego. Westchnął i przeczesał dłonią włosy.

Usłyszał, jak drzwi do łazienki się otwierają, odwrócił się i otworzył szeroko buzię.

Hermiona wyprostowała swoje włosy i teraz były proste i eleganckie, a nie puszyste i dzikie. Miała na sobie biodrówki i biały golf, który podkreślał jej krągłości.

- Dzień dobry - powiedziała z uśmiechem, obserwując sposób, w który ją lustrował od stóp do głów. [i]Spróbuj teraz nazwać mnie straszną, Malfoy[/i], pomyślała z uśmiechem.

Usiadła z Ellą na sofie, wyciągnęła łyżeczkę i mały garnuszek i zaczęła ją karmić. Malfoy nadal nie wyrzekł ani słowa, a jego usta wciąż były otwarte.

- Wszystko w porządku, Malfoy? Wyglądasz jakbyś był... zszokowany. - Uśmiechnęła się złośliwie. Chłopak wstał i usiadł obok, trochę bliżej niż było to potrzebne i zabrał się do pomocy Hermionie, trzymając Ellę na kolanie, kiedy ona ją karmiła.

- Więc… - zaczął Draco, próbując wymyślić coś, co mógłby powiedzieć. - Zmieniłaś się.

- Zaiste – odpowiedziała mu uśmiechem.

- To dlatego, że powiedziałem, że jesteś brzydka? - zapytał, unosząc brew.

- O tak, ponieważ jedynym powodem, dla którego mogłabym się zmienić, byłoby zaimponowanie i uwiedzenie cię - powiedziała sarkastycznie. - Nie, zrobiłam to dla siebie.

- Wyglądasz... - Malfoy myślał i myślał. Chciał jej powiedzieć komplement, ale jego reputacja wisiała na strzępku. - Ok.

- Dzięki. Sądzę, że to lepsze niż pokraka - powiedziała Hermiona, krzyżując ręce.

- Nie miałem tego na myśli.

- Nieważne, Malfoy - powiedziała Gryfonka, zabierając dziecko z jego ramion i siadając na podłodze. – Chodź, Ella. - Klęknęła blisko kominka, pomagając małej wstać. Nie za bardzo jej to wychodziło, ale potrafiła raczkować.

- Brawo, Ella! - Hermiona zapiszczała, kiedy mała przeczołgała się od niej do sofy.

Malfoy obserwował kontynuację zabaw i pomagania dziecku w chodzeniu. Było coś w tym, jak ją obserwował, ale nie mógł dokładnie powiedzieć co. Idea Hermiony jako matki jego dziecka uczyniło ją atrakcyjniejszą i uczyniło, że błyszczała.

- Kto to? - Hermiona powiedziała do Elli, wskazując Malfoya.

- Tata. - Chłopak uśmiechnął się i klęknął na podłodze obok Hermiony. Podniósł Ellę i posadził ją sobie na kolanach.

- Kto to jest, Ella? - powiedział, wskazując na Hermionę. Ta poruszyła się niespokojnie, kiedy dziewczynka tępo na nią popatrzyła.

- To mamusia. - Wyszeptał czule do uszka dziewczynki i pocałował ją w policzek.

Usłyszeli pukanie do drzwi i Hermiona wstała, by je otworzyć. Ujrzała za nimi Harry’ego.

- Hej, Her... – Zauważył jej nowy wygląd i uśmiechnął się. - Miona, wyglądasz ślicznie.

- Dzięki, chcesz wejść? - zapytała, szerzej otwierając drzwi.

- Nie, musze spotkać się z Claire za kilka minut. Chciałem ci tylko powtórzyć, co Snape podobno powiedział Parvati - stwierdził ponuro.

- Kontynuuj - odparła z zaciekawieniem.

- Cóż, Snape prawdopodobnie organizuje wycieczkę do Hogsmeade w środę, więc ominą nas lekcje, ale i tak da nam eseje do napisania i zmusi, byśmy szli z naszymi partnerami.

Hermiona westchnęła.

- Ale nadal możemy robić zakupy, prawda? Tylko musimy być z naszymi partnerami.?

- Tak, tak sądzę - odparł Harry, trochę się rozweselając. - Ale czy Malfoy ci w ogóle na to pozwoli? W każdym razie, lepiej już pójdę, widzimy się na obiedzie za godzinę?

- Tak, do zobaczenia. - Hermiona weszła z powrotem do pokoju i zobaczyła Malfoya leżącego na plecach z jedną ręką za głową i Ellą bawiącą się na nim.

- Wyglądasz śmiesznie. – Dziewczyna powiedziała, uśmiechając się.

- To mój cel. Dalej jesteś na mnie zła za wczoraj?

- Tak.

- Ok.

Spędziła dzień z Ronem i Lavender. Poszli do Hagrida, by pokazać mu swoje dzieci, a później wszyscy spotkali się w Wielkiej Sali na kolacji. Zauważyła, że większość mężczyzn Hogwartu spoglądało w jej stronę i, co dziwniejsze, podobało jej się to.

***

Była ósma wieczorem i właśnie położyła Ellę spać. Pisała esej dla McGonagall w salonie przed kominkiem. Malfoy zbliżył się, wyglądając na strasznie znudzonego, rzucił się na fotel obok Hermiony i spojrzał jej przez ramię.

- To jest dopiero na wtorek, Granger – powiedział, patrząc na nią dziwnie.

- Lubię, kiedy wszystko mam wcześniej zrobione - odpowiedziała, nawet na niego nie spoglądając.

- Kujon - wymamrotał, bawiąc się zagubionym kosmykiem włosów na jego czole. Westchnął ciężko, znudzony.

- Granger, daj mi coś do roboty.

- Idź się zastrzelić - powiedziała z subtelnym uśmiechem na ustach.

- Mogłem się tego spodziewać.

- Dlaczego nie pójdziesz poszukać Pansy? Albo Goyle'a?

- Pansy w tym momencie próbuje rozwiązać problemy w swoim mieszkaniu, ponieważ ten idiota Longbottom podpalił kołyskę.

- Z dzieckiem w środku? - powiedziała zszokowana.

- Nie, dziecko było gdzie indziej.

- Och, to dobrze!

- Goyle prawdopodobnie zastanawia się w jaki sposób trzymać swoje dziecko i nie za bardzo chce mi się przebywać z kimś, kto ma IQ porównywalne do orzeszka - powiedział, wzdychając dramatycznie.

- No to idź się czymś zająć, bo muszę się skoncentrować.

Malfoy uśmiechnął się złośliwie.

- Nie chce mi się. Myślę, że denerwowanie ciebie jest bardziej zabawne.

Zmienił pozycje, siadając o wiele bliżej Hermiony.

- Odejdź - wymamrotała.

Czuła jego oddech na swojej szyi, kiedy patrzył jej przez ramie na to, co robiła.

- Źle napisałaś “skrupulatny” - powiedział.

- Nieprawda, a teraz, proszę cię, odejdź - powiedziała, podnosząc głowę, by na niego spojrzeć.

Uniósł brew i spojrzał na nią. Mógł zobaczyć odbicie ognia w jej oczach i uśmiechnął się do siebie.

Słyszał cichy głos w swojej głowie, który mówił, że ma się natychmiast odsunąć, bo inaczej zrobi coś głupiego. Zignorował go i nadal ją obserwował, kiedy odwróciła się i zaczęła pisać swoje prace.

Strzelił głośno palcami i położył głowę na jej ramieniu. Wzruszyła ramionami, by ją zrzucić.

- Granger - powiedział, czekając aż się na niego spojrzy. Nie zrobiła tego.

- Graaanger - jęknął. Nadal nic.

- Hermiono? - spytał. Podziałało.

- Czy właśnie wypowiedziałeś moje imię? - zapytała, trochę się go obawiając.

- Możliwe.

- Czego chcesz? - powiedziała zirytowana. Nagle, pochylił się do przodu i przycisnął swoje usta do jej. Trwało to tylko sekundę, ponieważ po chwili poczuł pieczenie na twarzy.

- Uderzyłaś mnie? - krzyknął, wstając i przykładając rękę do swojego czerwonego policzka.

- Pocałowałeś mnie! - wrzasnęła, wstając, by zmierzyć się z nim twarzą w twarz.

- Dlaczego całując cię, zasłużyłem na spoliczkowanie?

- Wczoraj powiedziałeś Ronowi, że jestem pokraczna i okropna, a teraz mnie całujesz? Dodaj sobie to wszystko, Malfoy - powiedziała gorzko, podnosząc swój pergamin i pióro i idąc w stronę ich pokoju.

- Nie waż się ode mnie odchodzić, Granger.

- Więc wróciliśmy do Granger? - powiedziała chłodno, wchodząc do pokoju, gdzie spała Ella.

Stanął w drzwiach i spojrzał na nią. Dlaczego do cholery ją pocałował? W tym momencie chciał skorzystać z jej rady i iść się zastrzelić.

- Głupia szlama - mruknął, wychodząc z pokoju.

- On właśnie tego nie powiedział - burknęła gniewnie, wchodząc z powrotem do salonu i zamykając za sobą drzwi od pokoju.

- Malfoy! – krzyknęła, a on się odwrócił.

- Och, czego chcesz, szlamo? Będziesz próbowała znaleźć jakiś czuły punkt w moim ciele bez serca? - warknął.

- Jesteś strasznym palantem - wymamrotała, potrząsając głową. - Przed momentem pocałowałeś mnie, ot tak, po prostu.

- Tylko nie wyobrażaj sobie, że to przez twoją osobowość, Granger. Wyglądałaś lepiej niż zazwyczaj, a ja jestem facetem, dodaj to sobie - powiedział, naśladując ją.

- Ty mała fretko bez kręgosłupa - powiedziała, zaciskając pięści. - Muszę się zrelaksować, idę do biblioteki - mruknęła, wychodząc.